Her Yeni Gün Yıkan!

Bugün ilk iş duştu. Çocukken annem her gün beni yıkaması için eteklerine yapıştığımı anlatırdı. Bugün de bir eteğe yapışabilirdim çünkü kollarım saçlarıma ulaşamayacak kadar kısa geliyordu. Yorulmuştum her gün O’ nu düşlemekten, yorulmuştum düşlerimde bile görmekten.

Gecenin yorgunluğu köpük köpük üstümden kayıp gidiyordu. Yoğun buhar bulutunun altında yağmurdan kaçamazcasına yıkandıktan ve temizlendikten sonra artık kirlenmeye hazırdım. Buharlanan aynada bile üstümde yıldızlanan temizliği görebiliyordum. Açık hava sinemasında oynayan filmdeki yıldızlar gibi havalı hissettim kendimi.

Derken komşumun kendi banyosunda yaptığı tıkırtıları işittim. Zaman zaman bunlar patırtılara, gümbürtülere dönüşse de aileden biriymiş gibi hiç yadırgamazdım. Sevgilisine duştan haykırarak şarkı söylemelerini, bazen bitmiş şampuan kutusunu fırlatıp yerine yenisini istemelerini, bazen de ona haykırarak küfredişlerini duyardım, aldırmazdım.

Bugün başka bir şey olmuştu. Konuşmuyordu. Belli ki yalnızdı. Ama kendi kendine konuşacak kadar yalnız da değildi. Banyomdaki havalandırmadan sızan, parfümünün kokusuydu! Artık yeni bir düşüm vardı dünkü düşlerimi yıkan, yeni duş günlerimde benimle yıkanacak olan.

Sonsuz.



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s