Gözleme dayalı konuşmak

Masanın başındayım. Gözleme dayalı konuşmaya çalışıyorum. Ama olmuyor, açamıyorum ağzımı. Çünkü açsam gırtlağıma kadar sokacak babanem gözlemeyi. “Iıııhh” harflerinden oluştuğunu varsaydığım bir ses çıkartıyorum. Aslında çok derin anlamları olan bir ses o. “Yemicem”, “Ben patates istiyorum”, “Yaa yemiiiceeem” gibi anlamları var.

Yaşım 5 ya da 6 o zamanlar. Televizyonun kolum kadar kumandasını elime alıyorum. Televizyona arkamı dönüyorum. Sonra bacaklarımın arasından bakıp kanal değiştiyorum. Işınları aynadan yansıtarak kanal değiştiren ve eğlenen ev halkı yadırgamıyor tabi bu hareketimi. Çocuk işte diyorlar.

Masanın altına saklanıyorum ben yemeklerden sonra. Kuzenim de iniyor yanıma. Salak salak oyunlar oynuyoruz. Masada çay içenlerin çoraplarıyla dalga geçiyoruz. Ayaklarının üşümesine rağmen, ayıp olmasın diye terlik istemeyen insanların kıvrılmış parmak uçları üzerinde durduklarını görüyorum. Örnek alıyorum.

Hiç konuşmadan oturduğum aile toplantılarında “aaa bu çocuk neden hiç konuşmuyor, dilini mi yuttu bu” gibi laflar eden insanların, bütün gün boş boş konuştuklarına şahit oluyorum. Ve insanların onların arkasından “oflayıp pufffladıklarına”. Susmaya devam ediyorum.

En başa dönecek olursak ben hala masanın başında gözleme dayalı konuşmaya çalışıyorum. Ama artık “Iıııhh” dan daha fazla kelime biliyorum.

“O kadar derin anlamlar taşıyor mu?” diye soracak olursanız: Iıııhh!



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s