Karanlık Gözümü Alıyor

Karanlık çağırıyor beni

“Ekmeğin burda gel al” diyor.

Onurum ittiriyor beni içeri,

Yüreğim hızlandırıyor.

Kulağımda annemin sesi,

Kızımınkine benziyor.

Yürüyorum karanlığa,

Duvarlar üstüme geliyor.

 

Fırıncı küreği değil elimdeki

Un yok sırtımdaki çuvalda

Ekmek yapıyorum ben

Taştan, çakıldan, kömürden.

 

Işığa doğru nasıl yürüyorsam dimdik,

Elde ekmeğim, alnımda emeğimle,

Karanlığa doğru da işte aynen öyle

Dimdik yürüyorum, kömür karası yüzüm

Kocaman, nasır tutmuş ellerimle.

 

Fırıncı küreği değil elimdeki

Un yok sırtımdaki çuvalda

Kefen yapıyorum ben,

Taştan, çakıldan, kömürden.



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s