Yanında yatabilir miyim?

İşaret parmağımı küçük bir orgun üzerinde gezdirerek bana Samanyolu’nu öğreten kadın, annem. En çok mutlu olandı ben mutlu olduğumda. Kokusunu ararım 1. derece akrabalarında. Hep var olacağını sanmamın rehavetiyle hep yanında olmadığım, artık yanında olamadığım, annem.

Şimdi iki gözüme iki ayrı silüeti düşüyor. Sol gözümde gıdıklamak için beni kovalayan kocaman dev kadın, sağ gözümde kımıldamadan yatan annem. Son gecesinde ona şarkılar dinlettiğim, konuşması için dua ettiğim, açamadığı gözlerinden akan yaşını sildiğim.

Kucağına bir torun bırakıp benim bebekliğime benzettiremediğim, pamuklar içinde yanıbaşımda oturtamadığım, öpüp koklayamadığım için acıyor içim.

Annelik yapmayı, hayallerine tercih etmiş. Duyduklarına, gördüklerine sabretmiş. Her sabah uyandırıp okula gönderen, “hastayım ben galiba ya” dediğimde kıyamayan, ateşim düşsün diye battaniyelere boğan annem.

Anlatmaya çalışıyor, anlamıyorum. Yürümeye çalışıyor, yürütemiyorum. Yaşamaya çalışıyor, yaşatamıyorum. Toprağa sürüyorum elimi. Elimi yüzüme sürüyorum sonra. Yüzümü dayıyorum göğsüne. Söz veriyorum sana. Bu sefer tutacağım sözü veriyorum sana:

“Gerçekleşmeden hayallerim gelmeyeceğim yanına.”

“Erken batınca güneş

Karanlık sancılı doğar.

Uzanınca toprağa

Gülsuyu annem kokar “


One Comment on “Yanında yatabilir miyim?”

  1. Varol AKSOY says:

    2 gözümden iki damla yaş düştü sabah sabah.. Allah rahmet eylesin.. Umarım tüm hayalleriniz gerçek olur.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s