Uzakları Yaşamak

Kimsenin seni tanımadığı uzakta yabancı bir ülkeye gitme özlemi. Böyle bir yalnızlığı istemek insanın ruhundaki parçalanmışlığın bir göstergesi olsa gerek. Manhattan ile ilgili bir şarkıyı  dinlerken onda kendini bulmak… Sanki daha önce gitmiş, sokaklarında yürümüş, bir fincan kahvesini içmiş gibi.

Yüksek, gri, az eşyalı bir apartman dairesinin camından sokağa bakarken yakalıyorum kendimi bazen. Alışverişten dönerken sokaktaki insanlara selam verişimi görüyorum. Ben tanışmadım henüz o insanlarla ama öteki benin belli ki iki hoş sohbet etmişliği var onlarla.

Bu insanlar aslında ne demek istediğini hiçbir zaman tam olarak anlayamayacaklar. Anadilinin sıcaklığı yok onlarda. Ama telaşlı bir paylaşım var aramızda. Aslında güzel olan bunun zamanla nasıl kırılıp değiştiğini görmek olacak. Bunu kendi gözlerimle görmek, yaşamak istiyorum.

İnsan kendini mutlu hissettiği yere aittir. Bu dünya üzerinde herhangi bir yer olabilir. Kimse doğduğu büyüdüğü kentte sıkışıp kalmamalı. Başını çıkarıp dışarı bakmalı. Dünya’da yaşamanın anlamı budur. Yoksa herkes kendi doğduğu çevrede büyür, tanıdıklarından başka kimseyle muhatap olmaz, böyle bir şeye ihtiyaç duymazdı. Diğerlerinin ne yaptığından haberimiz olmadan yaşar giderdik kendi dünyamızda. Şimdi ise haberimiz var. Çünkü keşfediyoruz. Aramızda kâşifler var. Bizi sarsıp dışarıdaki dünyaya çağıran, gerekirse kolumuzdan tutup sürükleyenler onlar. Bazı insanlar kâşiflerini içinde barındırır, bazılarınınki ise dışarıda onu bekler. Hazır ya da değil, gelir ona. Bu bir dost, bir kitap, kulak misafiri olunan merak uyandıran bir sohbet olabilir uzaklarda yaşanmış bir macerayı anlatan. Birdenbire; “acaba nasıl bir tecrübedir bu anlattıkları?” sorusunu insanın aklına getiriverir.

Benim kâşifim içimde. Zaman zaman atlası elime alır, ülkelerin yerlerine bakarım. Büyük zevk alırım bundan. Aslında o kadar da uzak değilmiş derim kendi kendime. Gidilebilir! Atlası kapattığım anda ülkelerin yerlerini unuturum. Sadece oradaki hayatım kalır gözümün önünde. İçimdeki kâşif heyecanla harekete geçmemi bekliyor bir kenarda sessizce. Ne olur utandırma beni..



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s